Botswana

Via een weinig geïnteresseerde en nog minder meedenkende mevrouw is het ons gelukt om een overnachting op een campsite middenin het Chobe te boeken. We wilden er eigenlijk twee maar helaas was alles “fully booked”. Het park in enorm groot en heel erg zanderig met enorme diepe sporen die als weg door moeten gaan.  Ons nachtje in het park is prachtig, we zien vanaf ons plaatsje de olifanten die komen drinken en niet zo ver van onze campsite hebben drie jonge mannetjesleeuwen juist een giraffe gedood. We zitten  in een moeilijk bereikbaar punt van het park en we zijn helemaal alleen bij dit tafereel. Twee en een half uur hebben we ademloos zitten kijken naar de leeuwen die uiteindelijk aan de giraffe beginnen te knauwen. Fantastisch! Chobe NP is bekend om zijn olifanten (de koning van Spanje weet hier ook van..), ze hebben er 120.000 van. We hebben ze niet alle 120.000 gezien maar we komen toch een heel eind. We hebben weer ontelbare close encounters met de dikhuiden die voor ons weinig voorspelbaar reageren en soms wel twee keer zo hoog zijn als onze, niet lage, auto. Gelukkig liep het steeds goed af. Na onze nacht in het park willen we dwars door het park richting het stadje Maun rijden. Het weggetje is een grote zandbak en geregeld moeten we stoppen omdat de auto stil valt in het losse zand. In de regel is het inschakelen van de lage gearing, al dan niet in combinatie met diff-lock, voldoende om toch weer in beweging te komen. Een keer echter was het enige resultaat het doorspinnen van de wielen  zich die zich verder ingroeven in het losse zand. Shit we staan volledig vast middenin lion country. Nadere inspectie leert ons dat het chassis van de auto helemaal ingegraven was, de sporen waren simpelweg te diep voor onze (verhoogde) auto. Meer dan anderhalf uur hebben we lopen zwoegen in de brandende zon om de auto weer los te krijgen, voortdurend om ons heen kijkend of twee roestbruine ogen ons niet aan het bespieden waren. Uiteindelijk hebben met behulp van de zandplaten de auto weer los weten te krijgen. Hebben we die dingen tenminste ook niet voor niets meegenomen. Bij het verlaten van het park rijden we stapvoets en vrolijk zwaaiend langs de rangers die gedesinteresseerd en met hun handen  hun zakken onze vrolijkheid niet beantwoorden. Merel vraagt nog hoe het met ze gaat maar ook hier komt geen antwoord en niemand zegt ons wat te doen. We rijden dus maar rustig door. Na enkele minuten blijkt een van de rangers wel degelijk te kunnen praten want hij is achter ons aangekomen, witheet omdat we het in ons hoofd hebben gehaald het sign out boek niet te tekenen. Na een verhitte discussie met de leidinggevende ranger tekent Joris het boek en is alles weer goed. In Maun laten we de auto een grote check-up ondergaan en laten we alle vloeistoffen vervangen. Vervolgens reizen we af naar naar het Moremi GR (Game Reserve), dit is het enige beschermde gedeelte van de Okavanga delta. We overnachten niet ver voor de gate op een mooie campsite midden in de bush. Minder mooi is de temperstuur die ’s ochtends om 6.30 op de thermometer staat; -5,5 graden Celsius! Het kraantje bij de campsite is bevroren en onze handen worden tot 9.30 niet warm. Ook in Moremi GR overnachten we op een campsite in het park. Tijdens de borrel worden we opgeschrikt door olifant die het nodig vindt om precies bij onze stoeltjes de blaadjes aan de bomen te komen proeven. ’S Nachts horen we vlak bij de Hyena’s huilen of lachen of hoe je het geluid dat ze voortbrengen zou willen noemen. 10 Augustus begint zoals alle dagen in zuidelijk Afrika; zonovergoten. We staan vroeg op om dieren en natuurlijk liefst katachtigen te spotten. We maken een mooie rit door het park maar zien niet echt heel veel dieren. Dat is natuurlijk onderdeel van safari, soms zit het mee, soms zit het tegen.  We spreken de bestuurder van een safari auto die zegt dat er dertig minuten in de richting van onze campsite door anderen een luipaard is gezien. We begeven ons in die richting maar we lijken te laat. Een andere bestuurder heeft het beest gezien maar zegt dat hij ergens in de bush in een grote Sausage Tree is gekropen. Op het beschreven punt aangekomen zien we helaas niets meer. Na nog een half uur door de verrekijker te hebben lopen turen geven we het op; So close and yet so far away… We hebben de auto net gedraaid als er uit het niets plots een Defender opduikt met aan boord een hillbilly Zuid-Afrikaner. Hij zegt dat hij de omgeving heel goed kent en dat we prima door de bush kunnen rijden naar de grote Sausage Tree die hij ook wel weet te staan. Dwars door de bush rijden we achter zijn witte TD4 aan en ja hoor na vijf minuten zijn we een geel gevlekte staart uit de boom hangen.  We staan op vijf meter van een prachtig luipaard die ons scherp in de gaten houdt. Prachtig!! Dezelfde Hillbilly heeft ons ook nog verteld dat hij in de ochtend bij the Old Bridge Loop drie wilde honden heeft gezien. Thuis zien we dagelijks een wilde hond maar de Afrikaanse variant staat ook al tijden op onze wenslijstje. The Old Bridge Loop staat dus voor deze middag op het programma. Na een eind rijden hebben eindelijk de bewuste loop gevonden en kunnen we ons volledig gaan richten op de african wild dogs. De Okavanga delta is een zeer vochtig gebied en regelmatig hebben we om moeten keren omdat een weggetje recht door het moeras leek te lopen. Enkele malen leek het niet meer dan een flinke plas maar Merel verbood Joris uitdrukkelijk om er door te rijden want wat moesten we als we in de middle of nowhere vast zouden komen te staan in de modder? Zo gaat dat dus als je getrouwd bent… Joris wilde wel maar mocht niet. Ook de Old Bridge Loop bleek al vrij snel op een water stroompje uit te komen. We baalden flink want we wilden maar al te graag wilde honden zien. Plotseling zei Merel, zeer tot Joris’ verbazing, dat we eigenlijk prima door dit water zouden moeten kunnen rijden; het immers slechts 20 meter en Merel kon de bodem prima zien.  Dat hoefde ze niet twee keer te zeggen, dus gas er op! Eigenlijk hoor je bij een dergelijke toch redelijk lange doorwading je bijrijder erop uit te sturen want je weet nooit wat je tegenkomt. Er zijn alleen wel erg veel croco’s en hippo’s om Merel dit aan te doen. Voor de zekerheid zet Joris onze Defender nog wel in de lage gearing en in de derde versnelling. Wat kon er verder gebeuren want Merel kon de bodem zien? Met een vaartje van zo’n 10km/h rijden we het water in. De ondergrond is stevig zoals verwacht en water komt ongeveer tot aan de wielnaven. Zoals verwacht fluitje van een cent dus. Opgelucht halen we adem. We zijn net over helft van de doorwading als plotseling uit het niets de punt van onze auto volledig onder water verdwijnt. Het water heeft een groenige waas die goed zichtbaar is in de late middagzon. Het water stroomt helemaal over de motorkap heen. In een split second zien we de volledige auto onder water verdwijnen om nooit meer boven te komen. Stoppen is geen optie en terwijl Merel angstige kreten uitslaat blijkt de auto niet van opgeven te willen weten. De diepte blijft gelijk gedurende een meter of twee waarna we geleidelijk weer uit het water verschijnen. Met knikkende knieën stappen op oever uit terwijl er uit alle hoeken en gaten water komt stromen. Dit was zo verschrikkelijk eng! Onze Landrover maakt zich nergens druk over en loopt rustig stationair, wachtend tot dat zijn geschrokken passagiers weer verder durven te rijden.  De wilde honden hebben we overigens niet meer gezien…Na de avonturen in het Moremi GR vertrekken we richting de Makgadikgadi Pans. Dit is een enorm complex van zoutpannen (hier heeft TopGear enkele jaren geleden haar Botswana special opgenomen). Op de weg ernaar toe rijden we echt over verschrikkelijk stoffige wegen en komen we langs twee bekende, enorme Baobab bomen. Chapman’s Baobab heeft zelfs de naam de een na grootste boom te zijn van het Afrikaanse continent. Erg indrukwekkend. We rijden vervolgens dwars over de zoutpannen naar Kubu eiland. Dit is een eiland midden in een zoutpan dat helemaal volstaat met Baobabs van meer dan 2000 jaar oud. Er is een mooie campsite (geen water maar wel latrines)en de uitzichten zijn surreëel maar prachtig, aanrader! Vervolgens begeven we ons naar het Central Kalahari Game Reserve (CKGR). Dit park is het een na grootste ter wereld met een oppervlakte zo groot als Zwitserland. Van tevoren hebben we niet echt duidelijke verwachtingen van dit park, het is een onderdeel van de Kalahari woestijn en er is dus weinig water. Hierdoor zijn er bijvoorbeeld geen olifanten of buffels te vinden. Alle katachtigen zijn wel present en dat vinden wij mooi. De eerste nacht bush kamperen we enkele kilometers voor de gate. De vegetatie is nog behoorlijk aanwezig, men noemt het hier Bushveld wat neer komt op geel gras, af en toe wat zand, doornige stuiken en een enkele Accacia. We slagen erin om twee overnachtingen in het park te boeken. We slapen op Wilderness plaaten wat erop neerkomt dat er geen voorzieningen zijn en je helemaal alleen bent. Geen wc of douche, je graaft maar een gat in de grond en water neem jezelf mee. Regeltjes zijn er eigenlijk niet, wel wat adviezen (’s avonds direct vuur maken en niet ver bij je auto vandaan lopen) maar alles is vooral op eigen risico. Precies zoals wij het graag hebben. Als je ooit droomt van echt kamperen in Afrika dan moet je hier heen komen. In de bush en tussen de wilde dieren. Wij hebben zo intens genoten van onze dagen in het CKGR dat we nu al besloten hebben om hier terug te komen. Helaas geen katachtigen mogen zien maar genoeg andere interessante dieren. Vanuit het CKGR vervolgen wij onze weg door de Kalahari woestijn richting Zuid Afrika.