Home Top

Nothing to declare

Read the original post and follow Worldcruisers's overland adventures on their website: Worldcruisers.


We zijn op stoom. Met de vlam in de pijp zijn we inmiddels net in Swaziland aangekomen, klein landje van koning Mswati de Derde met z’n 13 vrouwen en meer dan 200 nakomelingen.

DSC00543 275x182 Nothing to declareKoeien en geiten op de weg, apen die zo de suiker van je tafel graaien, hier en daar een kakkerlak, we hebben er weer wat nieuwe ontmoetingen met dieren bij. De nacht voor ons vertrek naar Swaziland slapen we op een –wederom verlaten- campsite in een natuur reservaat. Felice ligt net in haar ‘slaapslak’ en Joost is bezig met zijn nieuwe hobby, vuur maken. We kijken om ons heen en zien overal bewegende lichtjes. Het blijken de ogen van nieuwsgierige impala’s en kudu’s  en wie weet wat nog meer te zijn.. En waar we in Hluhluwe (spreek uit ‘sloe-sloewie’) National Park zeven uur lang onze nek uitsteken om wild te spotten – en slechts 2 neushoorns zien- doen 3 giraffen dat wel als we weer op de ‘snelweg’ buiten het park zijn.

P1110918 640x480 275x206 Nothing to declareDe grensoversteek met onze auto is nog even hachelijk. Les 1, zeker in Afrika, is om de autoriteiten altijd serieus te nemen. Die les was toch iets wat weggezakt. Bij het passeren van de eerste slagboom  wordt ons met een vaag armgebaar aangewezen waar we onze auto moeten parkeren. Huh? Bij ‘goods to declare’? Maar we hebben  toch niks aan te geven? Dan gaan we daar ook niet staan. We verplaatsen dus op eigen houtje twee plastic pilonnetjes om in het vak van ‘niks aan te geven’ te komen en krijgen het meteen aan de stok met een slungelige beambte in uniform. Het ‘ja maar we dachten dat…’ haalt hier niet veel uit. Hoe halen we het in ons hoofd om niet te luisteren naar wat ons gezegd wordt? Er staan pilonnetjes, en die staan er niet voor niets, dus daar blijf je van af. DSC00442 640x425 275x182 Nothing to declareOei, even op onze tong bijten om geen flauwe grappen te gaan maken, dan zijn we nog verder van huis. Vervolgens krijgen we te horen dat ons Carnet de Passage, het document om met onze auto steeds een land in en uit te kunnen, niet bij deze grensovergang gestempeld kan worden. We kunnen wel een stempel in Durban halen (500 km terug rijden) of bij een ‘internationale’ grensovergang Lebombo die zo’n 400 km verder ligt. Help. Stempels in het Carnet zijn heilig. Een onvolledig Carnet aan het einde van onze reis met ontbrekende stempels betekent dat we een borg van 5000 euro op onze buik kunnen schrijven.

P1110870 640x480 275x206 Nothing to declareTer plekke gooien we onze plannen om. Dan maar geen stempel nu, wel Swaziland in en weer uit naar Zuid Afrika en dan via Lebombo  richting Mozambique. Wat een gedoe. Dan houdt een ernstig kijkende dame in politie-uniform ons na de immigrations-post aan. Waar is de sticker op onze ruit met daarop de registratie van de auto? Onze autopapieren worden argwanend bekeken. Wij hebben nog nooit van zo’n sticker gehoord maar Joost laat snel zijn rijbewijs zien. Ah, een Nederlands rijbewijs! Maar je rijdt in Zuid-Afrika? Dat kan dus niet! En wat doet Felice voorin de auto? Dat mag helemaal niet! We breken alle wetten en kunnen een megaboete krijgen, of gearresteerd worden. Met wat lachen en diep door het stof gaan voorkomen we dit gelukkig. Dat wordt nog leuk straks in Mozambique, een land waar het basisloon van de gemiddelde ambtenaar zo laag is, dat een paar blanke buitenlanders in een Landcruiser een welkome aanvulling kunnen zijn op het karige salaris.

Inmiddels zijn we lekker gewend aan de Afrikaanse rijstijl op de wegen. Het kan niet waar zijn dat iedereen hier een rijbewijs heeft, of anders is de drempel om er een te krijgen gewoon bijzonder laag, want niemand kan rijden. Inhalen zonder richting aan te geven en bij voorkeur op een helling of in de bocht, geslinger op de weg, roekeloze mini-taxibusjes, auto’s rijp voor de sloop die 40 op de snelweg rijden, en soms ineens een fietser of brommer. Daarbij hebben we onze eigen uitdagingen in Pino. Bij elke berg op en af is het keyword ‘momentum’. Bergafwaarts  trappen we het gaspedaal vol in tot we de 120 aantikken om vervolgens de berg op met 60 net aan op de teller de top te bereiken. Verder zitten we voorin zo dicht op elkaar dat je als chauffeur zo een plakkerig voetje van Felice op je versnellingspook hebt. En daarbij hebben we te maken met haar dictatoriale gedrag van alleen maar  Bert en Ernie liedjes eisen. Gelukkig hebben we nu bedacht dat iedereen om de beurt 1 liedje mag kiezen. En zo komt het dat Felice nu fan is van Michael Jackson. ‘Mag ik daarnaar heen? Ik wil naar Michael Jackson!’

P1110880 640x480 275x206 Nothing to declareOverigens zien veel mensen Felice voor een jongetje aan. Met haar halflange blonde haar, stout snuitje en blauw als lievelingskleur kan ze daar inderdaad ook zo voor doorgaan. Maar als je hoort wat ze zegt is er toch geen twijfel mogelijk. ‘Mama, ik wil naar de supermajjekt. Ik wil ook een afwasborstel hebben.’ Of ’s ochtends: ‘nee mama, ik wil iets looks aan! Eerst een bh, en dan iets looks, een jokje of een jujjek’.

Grappig is dat Felice echt wel wat Engelse woorden oppikt. Als de schemering valt kijkt ze ingespannen naar de hemel om te kijken of ‘de moen en de stejjetjes’ er al zijn, of roept ‘oopsiedaisy’ als ze iets laat vallen. Lekker eten is ‘naiiis’ en toen we over haar hoofd heen tegen elkaar zeiden in het Engels dat ze nodig onder de shower moest, begreep Felice dat we het over douche hadden.

DSC00451 640x425 275x182 Nothing to declareDe campings aan het strand in Zuid-Afrika waren echt heerlijk. Via de geboorteplaats van Mandela waar Felice op dezelfde rotsglijbaan als Nelson in zijn kinderjaren naar beneden gleed, in de prachtige heuvels van de Eastern Cape, gingen we naar Cintsa en het wat smoezelige en erg backpackerige Coffee Bay.

 

P1110872 640x480 275x206 Nothing to declareNaast zandkastelen bouwen heeft Marleen ook nog eens paardgereden over de verlaten stranden in gezelschap van een hilarisch Italiaans duo, broer en zus. Hij had nog nooit paardgereden, was gekleed in ‘Operatie Desert Storm’ outfit, begon al snel over zijn voorliefde voor vlees eten en heette… Vega!

Een paar dagen brachten we door vlakbij Margate, waar Marleen in 2005 ruim een half jaar vrijwilligerswerk deed voor een groep straatjongens. Het was geweldig om de twee oprichters weer te zien, het opvangtehuis en de 35 jongens die er nu zitten. P1110957 640x480 275x206 Nothing to declareZe zongen prachtig voor ons en Marleen  herkende in de leadzanger de enige jongen die er in 2005 ook al zat, toen 9 jaar. We bezochten ook de nieuwe meisjesopvang, waar 7 meisjes tussen de 6 en 16 zitten die uit de meest vreselijke situaties van misbruik en verkrachting komen. Om voor al deze kinderen een onbezorgd dagje uit te kunnen organiseren komen we snel met een aparte oproep hiervoor.

We maken ons verder op voor de trip naar Mozambique volgende week. Een voorlopig laatste keer genieten van vis, zand en strand voordat we diep de binnenlanden van Afrika intrekken!

About Worldcruisers

Trip Start: 2013-05-05 Trip End: 2013-11-09 .

No comments yet.
Add Comment Register



Leave a Reply