Select Page
Bij het binnenrijden van Israël reden we na maanden ook weer de moderne “westerse” wereld binnen. Je zou denken dat je daarmee de moeilijke en duistere grensovergangen achter de rug hebt maar niets is minder waar. De grensovergang van Jordanië naar Israël werd de grootste oefening in geduld en zelfbeheersing tot nu toe. Omdat we nog een keertje wilden drijven in de Dode Zee vertrokken we vanochtend ook eigenlijk al wel een beetje aan de late kant. Daarbij kwam ook nog eens dat de grensovergang die wij voor ogen hadden (Allenby Bridge / King Hussein Bridge naar de Westelijke Jordaanoever) niet door privé-voertuigen gebruikt mocht worden wat voor ons een flinke omweg via het noorden van Jordanië en israël betekende. We kwamen om 14:15 aan bij de Jordaanse grens waar we een uurtje bezig waren om alle papieren in orde te maken. Slagbomen, schuifpoorten en ander hekwerk ging open en we staken de Jordaan over naar Israël. Nu wisten we wel dat de veiligheidsmaatregelen aan de grens erg streng en tijdrovend zouden zijn maar dat het zo uit de hand zou lopen hadden we niet gedacht! Na een eerste check van de auto en een veiligheidsinterview door een dame dachten we dat we klaar waren. Heel erg fout gedacht! Of we de auto aan de kant wilden zetten en of we “the procedure” kenden… Uhm nee, “the procedure” was ons niet bekend. “The procedure” werd ons al snel duidelijk. De hele auto (en dan wordt bedoeld álles wat niet aan de auto vast zit) uitpakken en door de scan halen. Of we ook de daktent, reservewielen en jerrycans van de auto wilden halen. We schrokken ons een hoedje want de daktent haal je niet zomaar even van de auto. Voorzichtig in discussie gaan dan maar met strenge Israëlische veiligheidsagenten met machinegeweren? Dus verwarring en onduidelijkheid en één van de agenten opperde dat we beter terug konden gaan naar Jordanië, dat zou voor iedereen makkelijker zijn. Welkom in Israël!! Maar wij gaan dus NIET terug naar Jordanië, hoe mooi en vriendelijk dat land ook is. Intussen kon al onze bagage en uitrusting door de scan. Na een uurtje werd Berry naar buiten geroepen…. één van de mannen reed weg met onze auto voor een uitgebreide check, wij konden intussen wachten in een wachtruimte. De uren verstreken zonder dat we enig idee hadden wat er aan de hand was en of we uberhaupt het land wel in zouden komen. Om 19:00 werd onze auto terug gereden en kregen we het groene licht! Na een half uur inpakken, autoverzekering afsluiten en nog wat papierwerk reden we om 19:45 (vijf en een half uur na aankomst bij de grens) Israël binnen!!Maar natuurlijk hebben we de afgelopen dagen ook genoten! Jordanië was mooi en gastvrij en vriendelijk. In Wadi Rum werden we een beetje bang gemaakt om vooral niet met eigen auto de woestijn in te rijden. Je zou kunnen verdwalen of vast komen te zitten in het zand. Beter konden we een 4×4 met gids huren. Tuurlijk!! Maar hoe konden die mensen weten dat wij inmiddels al 21.000 Afrika kilometers achter de kiezen hadden en dus echt niet meer bang waren voor een beetje zand en een stukje woestijn:-) Dus gewoon met onze eigen Landcruiser op pad in Wadi Rum wat resulteerde in een middag crossen door het zand in een waanzinnig mooi landschap. De dag erna volgde opnieuw een hoogtepunt in onze reis met het bezoek aan Petra, de uit rotsen en bergen gehouwen stad. Het barstte er wel van de toeristen en dat was wel weer even wennen voor ons! De reis ging verder naar het noorden over de “Kings Highway” naar de Dode Zee.

En vandaag dus onze eerste dag in Israël. De jaarwisseling zullen we vieren in Jeruzalem. Op 6 januari gaan we aan boord van een vrachtschip naar Griekenland (Lavrio) en zullen we terugkeren op Europese bodem!